در را گشودم روی او                   دیدم غم است در میزند

      ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا           غم با ان همه بیگانگی

                                     هر شب به من سر میزند   

سر کلاس ادبیات معلم گفت:

فعل رفتن رو صرف کن

گفتم : رفتم ..رفتی..رفت

ساکت می شوم ..می خندم

اما خنده ام تلخ می شود.

معلم داد می زند: خب بعد ادامه بده!!

و من می گویم :رفت..رفت..رفت

رفت و دلم و شکست..غم رو دلم نشست

رفت و شادیم مرد..

شورو نشاط و از دلم برد

رفت .. رفت .. رفت

و من می خندم و می گویم:

عشق کلمه ايست که بار ها شنيده مي شود ولي شناخته نمي شود.
عشق صداييست که هيچ گاه به گوش نمي رسد ولي گوش را کر مي کند.
عشق نغمه ي بلبليست که تا سحر مي خواند ولي تمام نمي شود.
عشق رنگيست از هزاران رنگ اما بي رنگ است.
عشق نواييست پر شکوه اما جلالي ندارد.
عشق شروعيست از تمام پايان ها اما بي پايان است.
عشق نسيميست از بهار اما خزان از آن مي تراود.
عشق کوششيست از تمام وجود هستي اما بي نتيجه.
عشق کلمه ايست بي معني ولي هزاران معني دارد.
عشق.........
عشق 10 عنصر است اما عنصر آخر آن تمام معني را مي رساند ولي معني آن گفتني نيست.

در تمام لحظه هایم هیچ کس وسعت حیرانی ام را درک نکرد

آنکه سامان غزلهایم از اوست بی سر و سامانیم را حس نکرد...

لره داشته پشت بوم خونش رو آسفالت ميكرده،‌ آسفالت زياد مياره،‌ سرعت گير ميذاره

دوتا ماشين با هم تصادف ميكنند و از اتفاق يكيشون لر بوده. افسر مياد و از لره ميپرسه كدومتون مقصر بوديد ؟ لره ميگه والله من خواب بودم نديدم كي مقصر بوده ها .

من پرازسکوتم توبخوان!!!!من سرشار رفتنم توبمان!!!!!بي توآرامش ندارد دل دريايي من بي توفرجامي ندارد شب تنهايي

گاهی اشکها رنگ خندست بعضی وقتها توی ميدون..... اونی که باخته برندستعشق امانت با ارزشيه كه هر كسي تو قلبش ميزاره برايه همينه كه هر وقت بخواي عشقت را از كسي پس بگيري بايد قلبش را بشكني

كوه گفتم عشق چيست؟! لرزيد به ابر گفتم عشق چيست؟! باريد به باد گفتم عشق چيست؟! وزيد به پروانه گفتم عشق چيست؟! ناليد به گل گفتم عشق چيست؟! پرپر شد به انسان گفتم عشق چيست؟! اشك از ديدگانش جاري

آب را گل نكنيم...

چه سرابي است همين آب پرازگل مانده

چه معمّاي فرا حل كه دگر باره به احساس نگاهي دارد

خانه ها سايه ي درويش به چشم دل خود ميبينند

سايه ها بسيارند وهمين بسياري باعث دلتنگي است

آب انديشه ي ماست آب خاريست كه گاهي به تن آميختنش آگاهيست

آب را به نگاه سرد و بي رحم زمان،به زخم زبان ديگران ،به نبايد خنديد و  نبايد خنداند گل نكنيم

آب را گل نكنيم...

یک دنیا حرف برای تو دارم ، یک دنیا پر از حرفهای نگفته، یک دنیا پر از بغض های نشکفته. با منی ، هر جا و اینک آمده ام تا مثل همیشه سنگ صبور روزهای دلتنگی ام باشی!

دلم به وسعت یک آسمان تیره غمگین است . صدایی نیست ، مأوایی نیست ، حتی سایبان روزهای دلتنگی نیز دیگر جوابگوی دلتنگی هایم نیست.

من آمده ام! اینجا ، کنار دلواپسی های شبانه ات،‌ کنار شعله ور شدن شمع وجودت ،اما نمی دانم چرا دلم آرام نمی گیرد...

دلم گرفته، دلم سخت در سینه گرفته، با تمام وجود تو را می خوانم ؛ از تو چیزی نمی خواهم جز دریای بی ساحل وجودت را، جز دستهای مهربانت را، جز نگاه آرامت را که دیرزمانی است در سیل باد بی وفای زمانه گم کرده ام.

هر شب حضورت را در کلبه خیال خویش می آورم، وجودت را با تمام هستی باقیمانده در نهانخانه قلبم نهان می کنم ، چشم هایم را باز نمی کنم تا شاید بتوانم تصویرت را بر روی پلک های بسته ام حک کنم ، اما باز هم جای تو خالی است... .

شاید اگر جای تو بودم ؛ کمی، فقط کمی برای مرگ تدریجی نیلوفرهای خاطره اشک می ریختم ، شاید اگر جای تو بودم ؛ طاقت دیدن چشم های خیره و خسته ات را نداشتم، شاید اگر جای تو بودم؛ بلور بغضم را با تلنگری آسان می شکستم تا بدانی، تا بدانی که چقدر دوستت دارم... .

روزی صد بار با هم خداحافظی کردیم اما افسوس معنای خداحافظی را زمانی فهمیدم که تو را به خدا سپردم!

این بار به دیدنت آمده ام ، برایت گلاب آورده ام ، دستهایم تنها سنگ سردِ خانه ات را احساس می کنند اما بدان یاس های سپید احساسمان هنوز گرم گرم اند

• توبه من خندیدی
•  
• ونمیدانستی
•  
• من به چه دلهره ازباغچه ی همسایه
•  
• سیب را دزدیدم
•  
• باغبان ازپی من تنددوید
•  
• سیب را دست تودید
•  
• غضب آلوده به من کردنگاه
•  
• سیب دندان زده ازدست تو افتادبه خاک
•  
• وتورفتی وهنوز
•  
• سالهاست که درگوش من آرام آرام
•  
• خش خش گام توتکرارکنان
•  
• میدهدآزارم
•  
• ومن اندیشه کنان
•  
• غرق این پندارم
•  
• که چراخانه ی کوچک ماسیب نداشت